Çfarë besojnë në të vërtetë të krishterët për lutjen dhe garën

Hyr në një dhomë zhveshjeje para një ndeshjeje të madhe dhe do ta gjesh: një grup lojtarësh, me kokat e ulura, sytë mbyllur, disa duke pëshpëritur. Ndoshta ka një kapelan që drejton momentin. Ndoshta janë thjesht disa shokë skuadre në një cep, që e bëjnë vetë.

Atletët luten. Shumë prej tyre. Në sporte, nivele dhe kultura të ndryshme, është një nga ritualet më të qëndrueshme në garë. Por nëse ndonjëherë je pyetur nëse ndonjë prej tyre vërtet mendon se Perëndia mban anë, po bën një pyetje më të mirë nga sa mund të kuptosh.

Pyetja e sikletshme që të krishterët nuk duan ta pranojnë

Ja diçka interesante: pyet një grup atletësh të krishterë nëse është në rregull të lutesh për një fitore, dhe shumica do të thonë jo, ndonëse disa mund ta bëjnë gjithsesi. Ekziston një instinkt i përhapur që lutja për fitore është egoiste, e cekët, ose në njëfarë mënyre një fyerje për një Perëndi që, me sa duket, ka gjëra më të mëdha për t'u shqetësuar.

Atëherë, çfarë besojnë në të vërtetë të krishterët për këtë? Dhe a qëndron teologjia e tyre nën shqyrtim?

Çfarë është (dhe çfarë nuk është) lutja në krishterim

Për të kuptuar debatin, ndihmon të kuptosh se çfarë mendojnë të krishterët për lutjen që në fillim. Sipas tyre, ajo nuk është një makineri kozmike shitjeje automatike. Nuk fut fjalët e duhura dhe nxjerr rezultatin që dëshiron. Lutja e krishterë kuptohet si marrëdhënore: një bisedë e vazhdueshme dhe e sinqertë me një Perëndi që interesohet personalisht për detajet e jetës së një personi.

Apostulli Pal, një nga shkrimtarët më të hershëm dhe më me ndikim të krishterë, përshkroi se lutej për njerëzit që i interesonin "natë e ditë, me shumë zell." Pamja nuk është e dikujt që reciton një listë dëshirash. Është e dikujt që është thellësisht i përfshirë në një marrëdhënie, duke ia çuar shqetësime të vërteta dikujt që i beson.

Ky kuadër ka rëndësi, sepse e ndryshon pyetjen nga "A mund t'i kërkoj Perëndisë të më ndihmojë të fitoj?" në "Çfarë do të thotë të sjellësh tërë jetën tënde, përfshirë garën, në këtë lloj marrëdhënieje?"

Argumenti në favor të lutjes për fitore

Brian Smith, një shkrimtar me Athletes in Action (një shërbesë që punon drejtpërdrejt me atletë konkurrues), paraqet një argument që e pret sikletin thjesht: nëse është e pranueshme që një kirurg të lutet para një procedure të vështirë, ose që një mësues të kërkojë urtësi para një bisede të vështirë, pse kërkesa e një atleti për ndihmë në garë do të ishte ndryshe?

Logjika është e qëndrueshme. Të krishterët besojnë se Perëndia interesohet për detajet e zakonshme të jetës, jo vetëm për momentet dramatike. Nëse lutja është praktika e pranimit të varësisë nga Perëndia në gjërat e përditshme, atëherë sporti nuk është përjashtim. Është thjesht një arenë tjetër ku kjo shfaqet.

Shkrimtari i krishterë C.S. Lewis dikur vuri në dukje se Perëndia nuk është lloji i qenies që i sheh shqetësimet njerëzore shumë të parëndësishme për t'u vënë re. I njëjti Perëndi që të krishterët besojnë se mban universin së bashku, besojnë gjithashtu se vëren një muskul të tërhequr dhe një gjuajtje penalti. Nëse e gjen këtë ngushëlluese apo absurde varet ndoshta nga pikënisja jote, por ia vlen të kuptohet sipas termave të vet.

Çfarë thotë në të vërtetë Bibla për këtë

Atletët e krishterë që luten para garës shpesh i referohen një rreshti nga njëra prej letrave të Palit: "Pra, nëse hani, nëse pini, nëse bëni ndonjë gjë tjetër, të gjitha t'i bëni për lavdinë e Perëndisë" (1 Korintasve 10:31). Theksi nuk është te rezultati. Është te orientimi. Ideja është që edhe veprimtaritë më të zakonshme, përfshirë sportin, mund të bëhen në një mënyrë që pasqyron diçka më të madhe se arritja personale.

Një pasazh tjetër që shfaqet shpesh është nga Ungjilli i Gjonit, ku Jezusi thotë: "pa mua nuk mund të bëni asgjë" (Gjoni 15:5). Për atletët e krishterë, ky rresht e riformulon plotësisht garën. Lutja nuk është një truk performance ose një ritual fati. Është një pranim varësie, duke thënë në thelb: Nuk po e bëj këtë vetëm, dhe e di këtë.

Pohimi më interesant: lutja e sinqertë të ndryshon ty

Ndoshta argumenti psikologjikisht më interesant në pikëpamjen e krishterë mbi lutjen atletike nuk ka të bëjë fare me fitoren. Ka të bëjë me atë që i ndodh personit që lutet.

Teologu katolik i shekullit të 20-të Herbert McCabe e shprehu kështu: eja te Perëndia me çfarëdo që në të vërtetë do, jo me atë që mendon se duhet të duash. Nëse do të fitosh, lutu për këtë. Mos pretendo se do paqen botërore kur ajo që është vërtet në zemrën tënde është një kampionat. Lutja e sinqertë, ajo e vërteta, është ajo që shkon diku.

Pikëpamja e McCabe-it, dhe ajo që atletët dhe trajnerët në bashkësinë e besimit e përsërisin, është se lutja autentike ka një mënyrë për të zgjeruar dëshirat e një personi me kalimin e kohës. Nis duke u lutur për fitoren. Përfundimisht e gjen veten duke u lutur për forcën për të garuar me integritet, për një shok skuadre që po kalon diçka të vështirë, për karakterin për të përballuar mirë një humbje. Tabela e rezultateve fillon të zvogëlohet në kuadër. Diçka tjetër rritet.

Pavarësisht nëse e ndan këtë besim apo jo, është një përshkrim bindës i mënyrës se si praktika dhe qëllimi mund të formësojnë vlerat e një personi me kalimin e kohës.

Çfarë thonë atletët se po bëjnë në të vërtetë

Ia vlen të merret seriozisht ajo që përshkruajnë atletët e krishterë kur flasin për lutjen para ndeshjes. Shumë pak prej tyre pohojnë se besojnë se Perëndia do t'u japë një fitore sepse e kërkuan me mirësjellje. Shumica përshkruajnë diçka më të afërt me këtë: një mënyrë për të qëndruar të përqendruar, për të pranuar se rezultati nuk është tërësisht në duart e tyre, dhe për t'u lidhur me diçka më të madhe se momenti.

Në këtë kuptim, edhe një skeptik mund të njohë funksionin psikologjik, llojin e ankorimit që ofron meditimi, vizualizimi ose ritualet e përqendrimit. Dallimi, për të krishterët, është se ata besojnë se Dikushi në anën tjetër të asaj bisede është vërtet aty.

A mban anë Perëndia?

Përgjigja e sinqertë e krishterë, ndoshta në mënyrë befasuese, është: zakonisht jo në mënyrën që njerëzit supozojnë.

Shumica e të krishterëve teologjikisht seriozë nuk besojnë se Perëndia ka një interes mbështetës për skuadrën e tyre ashtu siç ka një tifoz. Ajo që besojnë është se Perëndia është i pranishëm në përvojë, në mënyrën se si një atlet përballon presionin, trajton kundërshtarët, përgjigjet ndaj dështimit dhe sillet kur rreziku është i lartë. Rezultati i ndeshjes mund të pasqyrojë ose jo ndonjë ndërhyrje hyjnore. Karakteri i formuar në procesin e garimit me besnikëri, do të thoshin ata, është thelbi.

Pra, lutja para një ndeshjeje është më pak "Perëndi, të lutem na lër të fitojmë" dhe më shumë "Perëndi, ji me mua në këtë. Ndihmë të garoj mirë dhe, sido që të ndodhë, le të ketë kuptim."

Ky është një version i lutjes që edhe një jobesimtar do ta kishte të vështirë ta hidhte poshtë plotësisht.

Pse ka rëndësi përtej sporteve

Arsyeja pse ia vlen të bëhet kjo pyetje, edhe nëse nuk ke interes për besimin, është se prek diçka më të thellë në lidhje me mënyrën se si njerëzit gjejnë kuptim në garë. Sporti, në më të mirën e tij, nuk është kurrë vetëm për të fituar. Është për atë që zbulon për veten nën presion, atë që u detyrohesh shokëve të skuadrës, dhe atë që bën kur gjithçka është në lojë.

Atletët e krishterë do të thoshin se lutja është mënyra se si e mbajnë këtë perspektivë që të mos rrëshqasë. Është mënyra se si kujtojnë, në vapën e garës, se janë më shumë se rezultatet e tyre.

Pavarësisht nëse Perëndia po dëgjon apo jo, rezulton se kjo nuk është një gjë e keqe për t'u kujtuar.

Informuar nga burime të Athletes in Action (athletesinaction.org), një shërbesë sportive që u shërben atletëve konkurrues në çdo nivel.